Door Marcel de Mooij (Le Beau) Vandaag is een bijzondere dag. Niet in het minst door het gegeven dat vanavond mijn wijnproefclub Envin weer bij elkaar komt om zich individueel weer onsterfelijk belachelijk te maken. Gezellig wordt het wel....

Het proefformulier ligt klaar. Traditiegetrouw ontvangen wij bij de witte flight de gegevens en de formulieren van de rode flight en lukt het onze GKL om bij het schenken van de wijnen op alle formulieren minstens een maal te knoeien. Chaos is ook een systeem!

We mogen aan tafel. Een licht zenuwachtige beweging gaat door de groep, zelfs na 12 jaar samenkomsten en vinoloog M. vertelt iets over de wijnen. Meestal iets over het feit dat hij ze zelf ook niet geproefd heeft en afgaat op de informatie van de producent. Soms heeft hij daadwerkelijk zinnige informatie, maar door de zeldzaamheid daarvan wordt deze zelden of nooit op de juiste waarde geschat. En na de inleidende verbale beschietingen begint het geslurp, gewals en gesnuif. Onwillekeurig denk ik terug aan een van de eerste proeverijen. Het geillustreerde smaak- en geurpallet werd rondgedeeld en ik kwam te weten dat er wijn bestaat die naar natte wol ruikt. En naar drop, laurier, gevulde babyluiers, een stal, leer, gedroogde pruimen en vijgen, vanille en god weet wat nog meer. Wat een ongebreidelde idioterie!! Welke zwakzinnige heeft dit allemaal bedacht. Totdat ik me zelf er op betrapte dat ik met een bloedserieus gezicht wist te vertellen dat “deze wijnen tonen van geel fruit in de neus had”. Ik ben er ook zo een!!

Het blijft een tikje hautain ogen, dat semi-geconcentreerde gezicht dat een lichaamsdeel in een glazen omhulsel perst, wanhopig proberend om de wijn niet letterlijk in de neus te krijgen, de ogen half gesloten. Afgerond door goed- of afkeurend gebrom. Het verschil in geluid is overigens verwaarloosbaar, de blik daarentegen zegt alles. De neus heeft bepaald...

Le Beau